شماره ۲۹ - به راه دوست کسی سر نهد سبک بار است

به راه دوست کسی سر نهد سبک بار است
اسیر دام محبت مگو گرفتار است ۱

سرم به افسر دارا فرو نمی آید
که افسر سر من خاک مقدم یار است ۲

به هیچ روی ز من وا نمی شود غم دوست
به دور نقطه تو گویی که خط پرگار است ۳

تو یوسفی و من از غم اسیر زندانم
عزیز من! تو بفرمای آخر این کار است؟ ۴

مرا به باغ و به گلزار حاجتی نبود
مرا که یاد جمال تو باغ گلزار است ۵

اگر به هیچ نگیرم رواست شاخ نبات
که لعل خسرو شیرین لبان شکر بار است ۶

بکن هر آن چه کنی بر من از جفاکاری
که نازنین صنم دلربا، دل آزار است ۷

به محفلی که تویی چشم بر کف دگران
حرارتم نبرد جام اگرچه سرشار است ۸

به خاک پای تو دادیم جان که تا گویند
به راه دوست «وفایی» به جان وفادار است ۹