شمارهٔ ۲۸ - در مدح حضرت رضا (ع) و تقاضای صله

ای منبع فتوّت و ای معدن کرم
بادا، سلام حق به جناب تو دمبدم ۱

وز من به قدر رحمت حق هر دمی سلام
بر آستان اقدست ای قاعد امم ۲

یا پرتوی زنور جمالت به من بتاب
یا خانه ی وجود مرا ساز منهدم ۳

آخر مگر، نیم متمسّک به حبل تو
یا نیستم به ذیل جناب تو معتصم ۴

آخر مگر نه قصد تو کردم ز راه دور
یا محنت سفر نکشیدم به هر قدم ۵

عمری مگر نه صرف نمودم به عشق تو
یا جان پی نثار تو ناوردم از عدم ۶

اینها مگر نه جمله زفیض وجود تست
اتمم علیّ نعمتک ای سابغ النّعم ۷

گر فی المثل خزاین عالم به من دهی
باشد به نزد جود تو یک قطره یی زیم ۸

گیرم که من نه مادح شاهم ولی چه شد
آن لطف بی عوض که بود لازم کرم ۹

گر، پرسدم کسی که ترا داد جایزه
لا، در جواب گویمش ای شاه یا، نعم ۱۰

گر، از درم برانی با حالت پریش
روبر، درِ که آورم ای قبله ی امم ۱۱

گر، برکنم دل از تو و بردارم از تو مهر
این مهر بر که افکنم این دل کجا برم ۱۲

حاشا ز لطفت ای همه عالم ترا، غلام
کلاّ، ز جودت ای همه شاهان ترا، خدم ۱۳

کز درگه امید تو امّیدوار تو
محروم و ناامید رود با هزار غم ۱۴

یا زود کن عطا صله ی شعر بنده را
یا زود کش به دفتر اشعار من قلم ۱۵