شمارهٔ ۴۰ - در مدح ملک الدهاقین

صدر جهان ز مجلس جهان رسید
مهمان همی رسد شه و او میزبان رسید ۱

آراست خانمان به خجسته لقای خویش
کز پیش تخت خوان بسوی خانمان رسید ۲

خلد شهر نخشب و از خلد خوشتر است
صد ره از آنکه صدر بدو شادمان رسید ۳

صدری که آستان رفیقش بمرتبت
گز زآسمان نه برتر تا بآسمان رسید ۴

بر آسمان بساید فرق سر از شرف
هر کز قدم بخدمت این آستان رسید ۵

از آستان او ز ره جاه و منزلت
آسان بآسمان برین بر توان رسید ۶

صدری که بر دهاقین دارد ملک لقب
زی ملک خویش چون ملک کامران رسید ۷

این لفظ بر زبان دهاقین نخشب است
شادی کنیم چون ملک از نزد خان رسید ۸

جسمند اهل نخشب بی جان چوبی و بند
واکنون که او رسید سوی جسم و جان رسید ۹

از دست روزگار ستمگر بعهد او
زی اهل شهر نخشب خط امان رسید ۱۰

دریای جود و کان سخا کف راد اوست
کاحسان او بجمله خلق جهان رسید ۱۱

از شهر نخشب است شرف بر همه جهان
کامروز سوی نخشب دریا و کان رسید ۱۲

شه بوستان دولت نخشب بعدل شاه
یک سرو در دو بستان کسرا گمان رسید ۱۳

سرو روان بود که بهر بوستان رسد
این سرو سرفراز بدین و بدان رسید ۱۴

یک چند گه نیابت آن بوستان گذشت
وین چندگه نیابت این بوستان رسید ۱۵

ای آنکه هرکه دید ترا زاهل این دیار
پند است مادر و پدر مهربان رسید ۱۶

پنداشت نیست هست حقیقت درین سخن
زینسان سخن بگوش تو از هر زبان رسید ۱۷

بر تو زبان اهل زمانه دعاگر است
جود و سخای تو چو باهل زمان رسید ۱۸

نزدیک شه مکانت شه بین و ظن مبر
در کس که کس بدین شرف و این مکان رسید ۱۹

از رسم و سان خوب رسیدی بدین محل
هر کس بدین محل بهمین رسم و سان رسید ۲۰

باری سپاس از ملک غیب دان پذیر
کاین جاه و دولت از ملک غیب دان رسید ۲۱

گویند مهدی آید صاحب قران برون
چون مدت زمانه خوهد بر کران رسید ۲۲

صاحبقران تو بادی و مدت بسر مباد
چون مملکت جهان بتو صاحب قران رسید ۲۳

چون آمد از ثنا بدعا بقای تو
شد مستجاب و مژده ور جادان رسید ۲۴