شمارهٔ ۱۲۱ - در مدح مؤید الدین

جز آینه که کند گلرخا ترا معلوم
که از حبش حشم آرد بدست کردن روم ۱

طلیعه آید و آنگه سپاه بر اثرش
پدید خواهد گشتن حقیقت از موهوم ۲

من آن نگویم اگر کس بر غم من گوید
زهی سپاه بنفرین خهی طلیعه شوم ۳

بچهره بودی محسود نیکوان ختا
خط آمده است که محسود را کند مرحوم ۴

خطی چو دایره اندر کشی و پنداری
خط تو دایره عصمت است و تو معصوم ۵

گل طریست رخت خط بنفشه طبری
رقم بنفشه و گلبرگ ازو شده مرقوم ۶

من از خط تو نخواهم بخط شد ار بمثل
برآید از گلبرگ کامگار تو کوم ۷

بر آن نهادم کز لعل نوش پاسخ تو
بجای بوسه برآید زمرد مسموم ۸

ببوسه سخت گمانی ندارم از تو طمع
وگر گمان سپهر آیدت کمان لزوم ۹

نه از لب تو سزد هیچ عاشقی مأیوس
نه از مؤید دین هیچ سائلی محروم ۱۰

جهان مجد و معالی مؤید بن جمال
که جزو علم ویست از زمانه کل علوم ۱۱

میان اهل زمان هیچگونه دانش نیست
که آن بخاطر او مشکل است و نامفهوم ۱۲

میان انجمن اهل فضل و اهل هنر
بود چو بدر درخشنده در میان نجوم ۱۳

ایا کریم نژادی که تا شدی پیدا
ز جود تو بجهان نام بخل شد معدوم ۱۴

از آنکه موم دلی در سخا بمهر سؤال
بمهر مهر تو آهن دلان شدند چو موم ۱۵

تو ز آشیانه باز سپید خاسته ای
ز باز خانه نپرد بهیچ خالی بوم ۱۶

نظیر تو ز کریمان بدهر پیدا نیست
بهیچ شهر و نواحی بهیچ برزن و بوم ۱۷

سخاوت و کرم و جود و مردمی هنر
ز خانواده تو شد نیام تو توم ۱۸

جمال دین پدر خویش را همی مانی
ستوده سیرت آیین و شأن و فعل و رسوم ۱۹

همه خصال تو و رسم تست نامعیوب
همه نهاد تو و فعل تست نامذموم ۲۰

سران عصر ترا مادحند و تو ممدوح
مهان دهر ترا خادمند و تو مخدوم ۲۱

سخن که جز بمدیح تو نظم کرده شود
سخن سرای بود ظالم و سخن مظلوم ۲۲

بزرگوارا دانی که بنده را هر سال
بود رسومی از بذل وجود تو مرسوم ۲۳

ز سال پنج مه اندر گذشت و عیب منست
که قصه رفع نکردم چو کهتران خدوم ۲۴

خطی نویس بسوی وکیل خاصه خویش
علی الخصوص بنام رهی بدن معلوم ۲۵

اگر چه لؤلؤ منشور باشد آن ببها
ز طبع بنده بها گیر لؤلؤ منظوم ۲۶

نمیشه تا غم و شادی و کام و ناکامی است
بحکم یزدان بر بندگان او محکوم ۲۷

بقای عمر تو بادا بکام دل جاوید
دل ولی تو شاد و دل عدو مغموم ۲۸