شمارهٔ ۱۲۶ - در مدح نظام الدین

آمد از بستان دولت اهل حکمت را نسیم
کز قدوم خواجه نوشه دولت آباد قدیم ۱

شه نظام الدین میران منعم ارباب فضل
در مقام صاحب عادل عمر نعم المقیم ۲

چون سپهر از مهر و ماه و انجم آرایش گرفت
جای آن صدر کبیر از جاه این صدر کریم ۳

شد بجنات النعیم آنصدر و ماند از وی سرای
تا شد از فر نظام الدین چو جنات نعیم ۴

حکمت آرایان روشن رأی را عقل صحیح
جز بدین درگاه ننماید صراط مستقیم ۵

هر کرا عقل صحیح است از امیران سخن
در نظام الدین میران مدح او ناید سقیم ۶

خاصه در دولت سرائی کاندر او مدحت سرای
تنگ سیم اندوزد و بیرون شود با تنگ سیم ۷

خاطر مدحت سرایان بحر دان سینه صدف
مدحت صدر نظام الدین در او در یتیم ۸

شغل دیوان حق ز باطل فرق کلک تو کند
کلک ملک آرای چون فرق بشکافی دو نیم ۹

قاف تا قاف از کفایت ذره خورشید را
در شمار آری و بنگاری بقاف و لام و میم ۱۰

ار صیانت وز خیانت عاملان ملک را
جوف کلک تست پنهان خانه امید و بیم ۱۱

بپیش کف راد تست از غایت جود و سخا
در شبه دینار اکسون کسا اطلس گلیم ۱۲

در امان ایزدی از غرق و حرق روزگار
همچو در آتش خلیل و همچو در دریا کلیم ۱۳

همچو خورشید از فلک روی زمین زرین کند
گر بیفتد سایه دست تو بر دست لئیم ۱۴

بر وزیر و میر و مستوفی مدیحی نظم داد
سوزنی از خاطر دراک فیاض فهیم ۱۵

چون وزیر و میر و مستوفی تو باشی کی بود
مدحت آرای وزیر و میر و مستوفی ذمیم ۱۶