شمارهٔ ۱۸۰ - در مدح محمد بن محمد الهروی

ایا ستوده بتو خانواده نبوی
جهان گرفته برأی صواب و عام قوی ۱

توئی بحق شرف دین کردگار جهان
نه دین بود نه شرف هر کجا که تو بنوی ۲

اجل سید عالم سپهر جاه و شرف
محمد بن علی بن محمد الهروی ۳

بزرگوارتر از تو ندید کس بجهان
بزرگوارتر از تو توئی و باز توی ۴

جهان پیر کهن گشته ز کار شده
بدولت تو جوانی گرفت باز و توی ۵

اگر بر آدمئی صد زبان پدید شود
زصد زبان همه مدح و ثنای خود شنوی ۶

شبی که از تو فقیری دو صد غنی نشود
بروز ناری تا بامدادو کم غنوی ۷

غریق من احسان بی شمار تواند
بزیر منت باری مدان که تو گروی ۸

پیمبری بسخا گر کسی کند دعوی
زدوستی سخا شاید ار بر او گروی ۹

زرای تو همه کس بر ره سواره روند
زرای خویش تو هم بر ره صواب روی ۱۰

منازعان تو هرچند طاعن و قریند
بنزد اهل خرد جمله طاغیند و غوی ۱۱

اگر ترا بجهان بیعدد عدوست و امت
بگاه کینه قویتر ز صد جهان عدوی ۱۲

منازعان تو نار عداوت افروزنت
ز بخت تو همه بر نار خود شوند شوی ۱۳

گرفته اند نکوخواه و بدخواه تو مدام
یکی طریق هلالت یکی طریق سوی ۱۴

عدوت با تو برابر بود باصل و نسب
اگر برایت باشد کلیم با شطوی ۱۵

کسی که با تو دم اتحاد و صدق نزد
اگر چه هست و حد یکی است با ثنوی ۱۶

ثنا و مدح تو بر سوزنی فریضه شده است
ز اعیاد تو با فخر تخمه نبوی ۱۷

همیشه تا که شناسند اهل حکمت و شرع
صحیح را زسقیم و ردیف را زروی ۱۸

هزار شاعر استاد باد مداحت
چو بحتری و جریر و چو اصمعی لغوی ۱۹