شمارهٔ ۱۹۲ - در وصف معشوق

بما یکی پسر اگر ره وفا سپری
ز من نخواهم تیغ جفات را سپری ۱

طریق عشق تو جان پدر بجان سپرم
اگر نه باز بکین راه جان ما سپری ۲

جمال روی تو یکچند که ندیده بدم
کنون چو مردمک دیدگان بدیده دری ۳

صفات روی تو آسان بود مرا گفتن
گهی بشعر بدیع و گهی بلفظ دری ۴

ترا به بینم و گویم علیک عین الله
بنام ایزد و احسنت وزه نکو پسری ۵

نگار ایزد بی چونی ای نگار زهی
زهی نگار نگار و زهی نگار گری ۶

بسر و مانی و ماه بمشک مانی و گل
چو بنگرم خود از این هر چهار خوبتری ۷

قیاس نارم با سرو و ماه و مشک و گلت
قیاس سرو و مه و مشک و گل نئی دگری ۸

چگونه گویم با سرو همسریکه سری
چگونه گویم با ماه همبری که بری ۹

اگرت گویم مشک و گلی شوی بگله
گران کنی دل و گوئی بمن سبک نگری ۱۰

چه سرو سرو سهی و چه ماه ماه تمام
چه مشک مشک طراز و چه ورد ورد طری ۱۱

نگار لاله رخانی و ماه مشکین زلف
بلای لعبت چینی و حور سیمبری ۱۲

بچهره راحت روحی بطره درددلی
بغمزه حنظل نالی ولی بلب شکری ۱۳

بیک کرشمه و یک غنج از آن دو شکر خویش
هزار دل بربائی هزار جان ببری ۱۴

بتا بحور و پری مانی از لطافت و حسن
قرار حور بخلد و بدنیی آن پری ۱۵

اگر صفات جمال تو بر تو بر شمرم
گمان مبر که کسی را همال خود شمری ۱۶

چنانکه من ز دل و جان خویش بیخبرم
تو از جمال خودای دلربای بیخبری ۱۷

تو از جمال چنانی که در جمال و کمال
بزرگوار خداوند زاده هنری ۱۸

بزرگواری آزاده هنرمندی
که بر سران بودش از در کمال سری ۱۹

ز دست راد وی آثار آز گشت تمام
بدور عدل وی ایام ظلم شد سپری ۲۰

بدوستش زازل بهر عیش و شادی شد
نصیب دشمن او غمخوری و خونجگری ۲۱

جهان پر است ز آوازه جلالت او
ویست در حضر وصیت جاه او سفری ۲۲

همیشه تا که بود در بد نسیم صبا
عدوی دولت او ار نصیب در بدری ۲۳