شمارهٔ ۱۳ - لعبت نخجیری چشم

زلف چون قیر تو ای بی تو مرا روز چو قیر
هست شبگیر و رخ خوب تو مه در شبگیر ۱

مه به شبگیر حقیقت ندهد نور چنان
که رخ خوب دلارای تو زان زلف چو قیر ۲

بسر زلف چو نخجیر تو دام دل ماست
که برآویخته از طرف چمن بدر منیر ۳

دل دیوانه ی ما از در زنجیر تو شد
گر شدست ای پسر اینک دل و اینک زنجیر ۴

تیر مژگان تو ای لعبت نخجیری چشم
دل ما خست چنان چون دل نخجیر به تیر ۵

گر به نخجیر کسی، تیر گشاید نه عجب
ای عجب بر دل ما تیر گشاید نخجیر ۶

سپه آرد مهت از مورچه ی مشگین پر
تا تو از مملکت حسن شدی غزل پذیر ۷

نزد عشاق تو باری همه الفت گه تو
زان سپه بود ایا بر حشم خوبان میر ۸

وان اسیران که به زنجیر خم زلف تواند
هم به مشکین شکن خط تو باشند اسیر ۹

آنگه آرایش گیرد ز جمال تو جهان
که شود خد تو از خط تو آرایش گیر ۱۰

چون زبرجد شود آن بوسه گهی کورا هست
گونه بسد و لعل و مزه شکر و شیر ۱۱

با چنین بوسه که آن به که زمین بوسه کنی
بر وزیری که امامست و همام است و امیر ۱۲

آن امامی که بدو خانه دین شد معمور
وان وزیری که ازو دیده ی ملک است قریر ۱۳