شمارهٔ ۱۴ - خواهی بوفا گوش بتا خواهی کین توز

بنمود بمن روی نگارین خود امروز
دلبند من آن کرد که مه روی کله دوز ۱

در آرزوی روی نگاریش بدم دی
آن آرزوی دینه من راست شد امروز ۲

می تافت به کف رشته و می دوخت به سوزن
ترک کله آن روی چو روی گل نوروز ۳

من شسته به نظاره و انگشت همی گز
آب از مژه بگشاده و غلطان شده چون کوز ۴

گفتم که ایا با تو دلم چون قد تو راست
چون زلف تو شد پشت من اندر غم تو کوز ۵

چندین غم تو خوردم و ناز تو کشیدم
از عشق من و ناز خود آگاه نئی نوز ۶

پیدا نتوانست جواب سخنم داد
از شرم برافروخت دو رخسار دل افروز ۷

پیروزه نگین خاتم از انگشت بمن داد
یعنی که شود عاقبت کار تو پیروز ۸

من بر سر میدان تو گردانم چون گوی
خواهی به وفا کوش بتا خواهی کین توز ۹