هوش مصنوعی:
این متن به توصیف شخصیتی به نام ابوالعباس ترشروئی میپردازد که با زبانی طنزآمیز و گاه هجوآلود، ویژگیهای ظاهری و اخلاقی او را به تصویر میکشد. از جمله تشبیه او به روباه مسلوخ، بیغور نسناس، و غلام ارمنی. همچنین به برخی از اعمال و صفات او مانند دزدی و حیلهگری اشاره میشود. در پایان، شاعر اعلام میکند که حاضر نیست از زرق و هزل و وسواس استفاده کند.
رده سنی:
16+
این متن حاوی واژگان و مفاهیمی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان زیر 16 سال نامناسب باشد، از جمله هجو، طنز تلخ، و اشاره به مفاهیمی مانند دزدی و حیلهگری. همچنین، درک کامل متن نیاز به آشنایی با ادبیات کلاسیک فارسی و اصطلاحات قدیمی دارد.
شمارهٔ ۱۶ - ابوالعباس ترشروی
بخواهم گفت وصف سرخ کناس
چو کرد اندر دلم ابلیس وسواس ۱
ترشروئی، ابوالعباس نامی
نشسته بر بساط آل عباس ۲
بتن ماننده روباه مسلوخ
بسر ماننده بیغور نسناس ۳
بسان پاچه گاوی که از موی
برون آرد ورا شاگرد دواس ۴
نشان طوق بر گردن چنان چون
غلام ارمنی جسته زنحاس ۵
کلاهی بر سرش، رسته کلاهی
برون در دست برد هیچ فلاس ۶
چو مس از روی سرخی و ز سختی
چو روی و آهن و پولاد و الماس ۷
همیشه سارق سرقین مهلع
کلید حجره فرماق و قیماس ۸
صفات خواجه نیمور منست این
که گفتم پیش این یکمشت نسناس ۹
چه نیمور و چه اشنان کوب بقال
چه نیمور و چه گندم کوب هراس ۱۰
من این نیمور خود را وقف کردم
علی صبیانکم، یا ایها الناس ۱۱
اگر نیمور من روزی بمیرد
کفن باید و راسی جامه کرباس ۱۲
رفیقا کاف . . . ن بر . . . ر من نه
پس آنگه خوه بکف، خواهی بیاماس ۱۳
چرا دزد سنائی از خطیری
نخواهم خورد زرق و هزل و وسواس ۱۴
چو کرد اندر دلم ابلیس وسواس ۱
ترشروئی، ابوالعباس نامی
نشسته بر بساط آل عباس ۲
بتن ماننده روباه مسلوخ
بسر ماننده بیغور نسناس ۳
بسان پاچه گاوی که از موی
برون آرد ورا شاگرد دواس ۴
نشان طوق بر گردن چنان چون
غلام ارمنی جسته زنحاس ۵
کلاهی بر سرش، رسته کلاهی
برون در دست برد هیچ فلاس ۶
چو مس از روی سرخی و ز سختی
چو روی و آهن و پولاد و الماس ۷
همیشه سارق سرقین مهلع
کلید حجره فرماق و قیماس ۸
صفات خواجه نیمور منست این
که گفتم پیش این یکمشت نسناس ۹
چه نیمور و چه اشنان کوب بقال
چه نیمور و چه گندم کوب هراس ۱۰
من این نیمور خود را وقف کردم
علی صبیانکم، یا ایها الناس ۱۱
اگر نیمور من روزی بمیرد
کفن باید و راسی جامه کرباس ۱۲
رفیقا کاف . . . ن بر . . . ر من نه
پس آنگه خوه بکف، خواهی بیاماس ۱۳
چرا دزد سنائی از خطیری
نخواهم خورد زرق و هزل و وسواس ۱۴
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۱۴
۳۲۵
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شمارهٔ ۱۵ - جواب شعر شرف
گوهر بعدی:شمارهٔ ۱۷ - ریش دلبر
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.