شمارهٔ ۳۲ - کودکان تنگ قبا

این کودکان تنگ قبای فراخ . . . ن
کردند . . . ایرو کیسه ما هر دو سرنگون ۱

از بسکه . . . ایرو کیسه ما سیم و آب داد
نی سیم از آن برآیدنی آب ازین برون ۲

آنجا که سیم بود، در او ماند باد پاک
وانجا که آب بود ازو رفت ناب خون ۳

بسیار کودکان الف قد بپیش من
چون دال و نون شدند ز نادانی و جنون ۴

ما نیز بر گزاف به . . . دیم تا شدیم
زینسان میان شکسته چو دال و نگون چو نون ۵

تا سیم بود، بود میان پایشان چو سیم
دادیم سیم و کرد میان پای فی البطون ۶

بردند جمله سیم بسیلی و چوبدست
از ما بدستمایه . . . نهای سیمگون ۷

روز و شبان بگنبد سیمینشان زدیم
هر ساعتی ز دسته سیمین یکی ستون ۸

چون دسته شد خمیده و گنبد فرو درید
کم شد مزه، مزه نتوان کرد ازین فزون ۹

زین پس فسون و لابه ایشان چرا خریم
چون مار مرده مان به نمی جنبد از از فسون ۱۰

جستیم تا ز خران، تا ایر سخت بود
چون ایر سست گشت چو خران و چه حرون ۱۱

دردا و حسرتا که از امروز تا به مرگ
ما سست ابر ماندیم، ایشان فراخ . . . ون ۱۲