شمارهٔ ۳۴ - تا سر من همی بود بر دوش

. . . ن ترک من، آن بت سیمین
هست سرخ و سپید و گرد و سمین ۱

. . . ایر از آن . . . ن بعافیت هر شب
سیم بستر کند، سمن بالین ۲

تنگ حلقه است . . . ن چو خاتم و ایر
در نشیند بخاتمش چو نگین ۳

نه همه . . . ن چو یکدیگر باشد
نه همه میوه ای بود شیرین ۴

فرق چندان بود ز . . . ن تا . . . ن
کز زمین، تا بآسمان برین ۵

طبع کش سرد باشد و ناخوش
رخ کند زرد و دل کند غمگین ۶

نرود همچو من بجز ره . . . ن
هرکه با خویشتن ندارد کین ۷

نرود همچو من بجز ره . . . ن
هرکه با خویشتن ندارد کین ۸

از سرین نیست در جهان خوشتر
سال ها من بیازمودم این ۹

تا سر من همی بود بر دوش
در دل من بود امید سرین ۱۰