شمارهٔ ۴۱ - پرسند از او که چند هجا گفتی

ای سید کتب خانه برآشفتی
تا ابلهی و بیخودی و خفتی ۱

گفتم هجای (تو) چو گل غنچه
آنرا بیاد سبلت و بشکفتی ۲

گشت آن شکوفه دست بدست از تو
کز خلق رنگ و بویشین ننهفتی ۳

شطرنجی از هجای من آگه شد
تا خاک ره بکوی برون رفتی ۴

آرام کی پذیرد تا محشر
آن کتب خانه را که برآشفتی ۵

سهل است کتب خانه برآشفتن
کتبی بخانه بردی و خوش خفتی ۶

بپذیر زخم مور هجای من
چون زخم مار را تو پذیرفتی ۷

من باوی ار بهجو فتم، خیزم
تو پایدار باش که تا نفتی ۸

گرچه نوردد او بهجای من
من در هجای او نکنم زفتی ۹

باشد که علم هجو بکه افتد
او ما بقول کردن و من مفتی ۱۰

یک هجو را هزار عوض گویم
پرسند از او که چند هجا گفتی ۱۱