شمارهٔ ۴۲ - چرا ز روی لطافت بدین غریب نسازی

چرا ز راه لطافت بدین قضیب نیازی
کزین قضیب عزیزی وزین قضیب بنازی ۱

قضیب سخت عزیز است و با منست که او را
بصد زبان بنوازم، زهی غریب نوازی ۲

بدست گیرم و آنگه بدو چگویم، گویم
رگ آوری و سطبری و پای لغز و درازی ۳

تویی که لندی و سیکی به هندویی و به ترکی
تویی که ایری و ایری به پارسی و به تازی ۴

چو گردان سگ تازی مطوقی و ز طوقت
رمیده تاز مطوق چو آهو از سگ تازی ۵

چو سر بر آری با موی رومه گوئی رازی
چنانکه از تو بیابم نشان شاهد رازی ۶

سه ایر باشم گر زانوان به ایر برآئی
سه پای گردم گر . . . اگان بزانو بازی ۷

همه نقیصه شعر تو ای سنائی خران
بوصف حمدان گفتم ز روی طیبت و بازی ۸

جواب این غزلست آن کجا سنائی گوید
چرا ز روی لطافت بدین غریب نسازی ۹