شمارهٔ ۳ - بشنو حکایتی ز من

کور و کر و دراز و سطبر است و سرنگون
سرگرد و بن قوی و سیه پوش و احمر است ۱

ططناز و پر هراس و چو پستانست در لباس
کناس و دیر آس و میانش رگ آور است ۲

نامش قضیب و خوره و کالم بدان و ایر
نیمور و بوالعمیر است کنده چو کند راست ۳

اندر شود به . . . ونها این ایر دزد وار
. . . ایه چو دیده بانی استاده بر درست ۴

چون . . . ایه طاق طاق کند . . . ایه چاک چاک
در بسترم تو گوئی میدان نو درست ۵

من دوش خفته بودم در بستر از قضا
گفتم بلای در کشاده در اندرست ۶

در اوفتاد بدین بوالعمیر من
گوئی که سختیش چو یکی پای استرست ۷

گفتا غلام خواهم چون ماه کنده ای
ورنه بدرم آنچه لحافست و چادرست ۸

چو طاقتم نماند برون آمدم بدر
دیدم یکی غلام که گوئی صنوبرست ۹

مست از نبید منکر و گم کرده راه خویش
موی زنخ درشت تو گوئی که کنگر است ۱۰

برتافتم ازو رخ و گفتا که ای حکیم
خواهی تو میهمانی کو مست چون خرست ۱۱

گفتم چرا نخواهم برخیز و اندر آی
کامشب ترا کتاب زمانست و شاعرست ۱۲

من چون یکی دو . . . ادم ووار خود بخواب بود
آنجا ببوفتاد که گوئی نه جانور است ۱۳

من دست پیش بردم و بگشاده بند او
تا . . . دلش سخت فربه یا سخت لاغر است ۱۴

دیدم برهنه . . . ونی سرخ و سفید و گرد
. . . ونی نبود . . . ون که یکی باغ بی درست ۱۵

بسیار بوسه دادم و پس برنهادمش
گفتم به . . . ون فراخی خلقیت چاکر است ۱۶

آ . . . دو . . . رد کردم و آگاهیش نبود
گوئی که مست خفته بنزدیک مادر است ۱۷

بگرفتم و فشردم اندر میان پاش
گفتمش آرزوی . . . ون تو امشب مزور است ۱۸

خوش خسب و دیر خیز و مترس از بلای ایر
کت باک نیست گر همه گر ز سکندر است ۱۹

بشنو حکایتی ز من از وصف ایر من
کز ایرهای سخت همین عنبرتر است ۲۰