شماره ۴۵ - منم که کرده‌‌ام الماس نشئه مرهم را

منم که کرده‌‌ام الماس نشئه مرهم را
به مرگ عیش سیه‌پوش داغ ماتم را ۱

کسی که سرمه از آن درگرفت چون خورشید
به یک نگاه ببیند تمام عالم را ۲

به گلشنی که در آن شعله آبیار بود
به آفتاب برابر نهند شبنم را ۳

به روز وصل سیاهی ز داغ برگیرم
لباس عید نسازم پلاس ماتم را ۴

به دهر خون نخورد آدمی چه چاره کند!
به آب غصّه سرشتند خاک آدم را ۵

ز دود دل رقمی چند در سفینة چرخ
به یادگار نوشتیم شکوة غم را ۶

نیاورم به زبان راز دل ولی فیّاض
بگو چه چاره کنم گریة دمادم را! ۷