شماره ۴۹ - ز من منّت بود سرو و سمن را

ز من منّت بود سرو و سمن را
به خون دیده پروردم چمن را ۱

به جرم دوستی از دولت دل
چه‌ها بر سر نیامد کوهکن را ۲

ندارم کاو کاو ناخن غم
لباس نو کنم داغ کهن را ۳

زکات نیکویی ضبط نگاه است
به یاد از من نگهدار این سخن را ۴

حرامت باد نام عشق فیّاض
به هفت آب ار نمی‌شویی دهن را ۵