شماره ۹۶ - اگرچه شعلة حسنت تمام عالم سوخت

اگرچه شعلة حسنت تمام عالم سوخت
به مهربانی من در جهان کسی کم سوخت ۱

به نسبت تو چنان ذوق سوختن عام است
که در کنار گل و لاله طفل شبنم سوخت ۲

دمی که آتش بیداد او زبانه کشید
چه نکته بود که بیگانه جَست و محرم سوخت ۳

به ذوق سودة الماس کرد زخم مرا
تبسّمی که در اندیشه یاد مرهم سوخت ۴

به نیم قطره که در کار مشت گل کردند
چه آتش است که تا آب و خاک آدم سوخت! ۵

فغان که عاشق از اهل هوس نشد ممتاز
که عشوة تو بد و نیک جمله درهم سوخت ۶

هوای وصل تو در جانم آتشی افکند
که گریه را نم خونین و ناله را دم سوخت ۷

اگر ز سختی هجران نسوختم سهل است
به یک ملایمت روز وصل خواهم سوخت ۸

نمانده بود کس از اهل درد جز فیّاض
چنان ز طیش برافروختی که او هم سوخت ۹