غزل ۱۰۱ - رسید و آن خم ابرو بلند کرد و گذشت

رسید و آن خم ابرو بلند کرد و گذشت
تواضعی که به ابرو کنند، کرد و گذشت ۱

نوازشم به جواب سلام اگر چه نداد
تبسمی ز لب نوشخند کرد و گذشت ۲

به جذبهٔ نگهی کز پیش کشان می‌برد
چه صیدها که اسیر کمند کرد و گذشت ۳

کرشمه‌ای که جنون آورد تعقل آن
بلای دانش سد هوشمند کرد و گذشت ۴

یکی قبول نکرد از هزار تحفهٔ جان
بهانه غمزهٔ مشکل پسند کرد و گذشت ۵

که بود این ، که ز چشم بدش گزند مباد
که جان بر آتش شوقم سپند کرد و گذشت ۶

رسید و باز به اندک ترحمی وحشی
زبان شکوه به کام تو بند کرد و گذشت ۷