شماره ۱۲۱ - منم که مرغ دلم صید عشوه و نازست

منم که مرغ دلم صید عشوه و نازست
پریدن دل کبکم به بال شهبازست ۱

چنان به کنج قفس خو گرفته‌ام که دگر
به یاد خاطر من آنچه نیست پروازست ۲

ز صید دوستی آن نگاه پنداری
که ترکش مژه‌اش آشیان شهبازست ۳

ز ناله بس نکند با وجود ضعف که هست
نفس به سینه‌ام ابریشمی که برسازست ۴

ز مهر روی تو دم می‌زنم، از آن باشد
که ناله‌ام ز نفس‌های صبح ممتازست ۵

به ساحریست مثل گرچه لعل پرشورش
ولی تبسّم او سحر نیست اعجازست ۶

به این امید که مشرق شوم خیال ترا
درِ دلم همه شب چون درِ سحر بازست ۷

به اشک و آه سپردم غمش چه دانستم
که اشک پرده در راز و آه غمّازست ۸

به کشور دلم امنیّتی نمی‌باشد
همیشه غمزه درین ملک در تک و تازست ۹

به زاغ همنفسم عمرها و در رشکم
ز بلبلی که به او بلبلی همآوازست ۱۰

اگرچه «بلبل آمل» فغان کند فیّاض
ولی نه همنفس عندلیب شیرازست ۱۱