هوش مصنوعی:
این متن شعری عاشقانه و عرفانی است که از تشبیههای آتش، خطر، فراق و غم برای بیان حالات درونی شاعر استفاده میکند. شاعر از عشق، دلسوختگی، فراق و خطرات راه دل سخن میگوید و به مفاهیمی مانند وصال، تمثال و آیینه نیز اشاره دارد.
رده سنی:
16+
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آنها به بلوغ فکری و تجربهی زندگی نیاز دارد. همچنین، برخی از واژهها و تشبیهها ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد.
شماره ۱۳۶ - سراپا شعله گردیدست کاینم جامة آل است
سراپا شعله گردیدست کاینم جامة آل است
سپند جان ما را کرده در آتش که این خال است ۱
چو برطرف رخ او زلف را دیدم یقین کردم
که روز وصل را شام فراقی هم به دنبال است ۲
طریق دل خطرناک است زین جا سرسری مگذر
درین ره کمتر از زال است اگر خود رستم زال است ۳
ز نقش غم دل آسوده در عالم نمیبینم
چو نیکو بنگری آیینه هم در زنگ تمثال است ۴
نمیدانیم طرز قیل و قال بیغمان فیّاض
مدار ما نفس فرسودگان بر صحبت حال است ۵
سپند جان ما را کرده در آتش که این خال است ۱
چو برطرف رخ او زلف را دیدم یقین کردم
که روز وصل را شام فراقی هم به دنبال است ۲
طریق دل خطرناک است زین جا سرسری مگذر
درین ره کمتر از زال است اگر خود رستم زال است ۳
ز نقش غم دل آسوده در عالم نمیبینم
چو نیکو بنگری آیینه هم در زنگ تمثال است ۴
نمیدانیم طرز قیل و قال بیغمان فیّاض
مدار ما نفس فرسودگان بر صحبت حال است ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
۲۰۶
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۳۵ - هر خس به باغ ما گل و هر زاغ بلبل است
گوهر بعدی:شماره ۱۳۷ - من و تصوّر ترک غمت خیال محال است
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.