شماره ۱۶۵ - چه شد که عشوه دگر مست خویشتن‌داریست

چه شد که عشوه دگر مست خویشتن‌داریست
کرشمه صید فریبی نگاه پرکاریست ۱

بلا به چین سر زلف غمزه زندانیست
اجل به سایة مژگان ناز زنهاریست ۲

مدار ناله به مرغوله‌های زنجیرست
قرار گریه به پیمانه‌های سرشاریست ۳

من از تبسّم مژگان ناز دانستم
که زخم تیر نگاه تو در دلم کاریست ۴

دگر به پیش تو خود را به خواب می‌بینم
ندانم این‌که به خوابست یا به بیداریست ۵

جهانیان همه حیران کار و بار منند
کسی که کار من آسان گرفته دستاریست ۶

هوای چشم تو پنهان نمی‌توان کردن
که جلوة گل مستی همیشه دشواریست ۷

شد از ادای زلیخا و یوسف این معلوم
که حسن پرده‌نشین است و عشق بازاریست ۸

دمید سبزة خط گرد عارضش فیّاض
تو فارغی و هنوز اول گرفتاریست ۹