هوش مصنوعی: این شعر عاشقانه و عرفانی از حافظ، بیانگر درد دوری از معشوق و ناتوانی در رسیدن به اوست. شاعر از ضعف خود در برابر جمال معشوق می‌گوید و اینکه راهی به سوی او نمی‌یابد. او معشوق را پادشاه حسن می‌خواند که از همه‌جهات مورد توجه است. در نهایت، شاعر به این نتیجه می‌رسد که حتی اگر معشوق به او توجه کند، باز هم نمی‌تواند به او برسد.
رده سنی: 16+ متن شامل مفاهیم عرفانی و عاشقانه‌ای است که درک آن‌ها نیاز به بلوغ فکری و تجربه‌ی زندگی دارد. همچنین، استفاده از صنایع ادبی و استعاره‌های پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر دشوار باشد.

شماره ۲۲۱ - زان برون زد دلبر من بارگاه از شش جهت

زان برون زد دلبر من بارگاه از شش جهت
تا توان کردن به سوی او نگاه از شش جهت ۱

وه که شد بر عضو عضوم ناتوانی‌ها محیط
ضعف بر من همچو مرکز بست راه از شش جهت ۲

بی‌جهت را در جهت جستن طریق عقل نیست
می‌کنم دعوی و می‌آرم گواه از شش جهت ۳

ماه و ماهی نیز از خیل‌ پرستاران تست
پادشاه حسنی و داری سپاه از شش جهت ۴

گر به قدر مستی خود در نشاط آید کسی
می‌توان افکند بر گردون کلاه از شش جهت ۵

من نیارم سوی او فیّاض دید از هیچ سو
گر چه او دارد به من دایم نگاه از شش جهت ۶
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۶
کانال گوهرین در ایتا
۱۵۸
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۲۲۰ - می‌فزاید عشق من هر دم چو حسن کاملت
گوهر بعدی:شماره ۲۲۲ - گهی ملال مّورث گهی غم ورّاث
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.