هوش مصنوعی:
این متن عاشقانه و عرفانی بیانگر درد فراق و عشق بیپایان شاعر به معشوق است. شاعر از بیصبری خود در فراق و افزایش عشقش به معشوق میگوید، همچنین از سنگدلی معشوق و آتش عشق خود سخن میراند. در ادامه، به مفاهیمی مانند قیامت، رندی و زهد، و تقابل حق و باطل اشاره میکند.
رده سنی:
16+
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آن برای نوجوانان و بزرگسالان مناسبتر است. همچنین، برخی از اصطلاحات و تشبیهات ممکن است برای کودکان قابل فهم نباشد.
شماره ۲۲۰ - میفزاید عشق من هر دم چو حسن کاملت
میفزاید عشق من هر دم چو حسن کاملت
کم شود صبر از دلم هر روز چون رحم از دلت ۱
کُشتة ناز ترا آرام نبود بعد مرگ
در قیامت مضطرب از خاک خیزد بسملت ۲
گر دلت سنگست من هم آتشم، پردور نیست
از فسون عشق اگر جا کرده باشم در دلت ۳
گر تغافل گوشة دامن کشد ناز ترا
قصد قتل عاشقان دارد نگاه غافلت ۴
در میان رندی و زهد تو نتوان فرق کرد
خوش دگر فیّاض درهم رفته حق و باطلت ۵
کم شود صبر از دلم هر روز چون رحم از دلت ۱
کُشتة ناز ترا آرام نبود بعد مرگ
در قیامت مضطرب از خاک خیزد بسملت ۲
گر دلت سنگست من هم آتشم، پردور نیست
از فسون عشق اگر جا کرده باشم در دلت ۳
گر تغافل گوشة دامن کشد ناز ترا
قصد قتل عاشقان دارد نگاه غافلت ۴
در میان رندی و زهد تو نتوان فرق کرد
خوش دگر فیّاض درهم رفته حق و باطلت ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
۲۵۸
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۱۹ - رسید موسم نوروز و روزگار شکفت
گوهر بعدی:شماره ۲۲۱ - زان برون زد دلبر من بارگاه از شش جهت
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
