هوش مصنوعی:
این شعر با استفاده از تصاویر شعری مانند شعله، زلف، خال، و شراب، به بیان عشق و دلبستگی میپردازد. شاعر از ترس از دست دادن معشوق و نگرانی از رفتارهای او سخن میگوید. همچنین، اشاراتی به مینوشی و گفتوگو دارد که بر عمق احساسات و دلبستگیهای عاشقانه تأکید میکند.
رده سنی:
16+
محتوا شامل مضامین عاشقانه و استفاده از استعارههای پیچیده است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر نامفهوم باشد. همچنین، اشاره به شراب و مینوشی ممکن است برای گروههای سنی پایینتر مناسب نباشد.
شماره ۴۲۲ - بر شعله آن چنان که کسی تار مو نهد
بر شعله آن چنان که کسی تار مو نهد
پیچد چو زلف دست به رخسار او نهد ۱
ترسم درازدستی آن زلف خیره را
آخر مباد سلسله در پای او نهد! ۲
آخر به کام خال شدی، صد هزار حیف
با هندویی برای چه کس رو به رو نهد! ۳
تبخاله میزند لب ساغر هزار جای
لب بر لب شراب گر آن تندخو نهد ۴
کس تا ابد دگر سخن تازه نشنود
فیّاض مهر اگر به لب گفتگو نهد ۵
پیچد چو زلف دست به رخسار او نهد ۱
ترسم درازدستی آن زلف خیره را
آخر مباد سلسله در پای او نهد! ۲
آخر به کام خال شدی، صد هزار حیف
با هندویی برای چه کس رو به رو نهد! ۳
تبخاله میزند لب ساغر هزار جای
لب بر لب شراب گر آن تندخو نهد ۴
کس تا ابد دگر سخن تازه نشنود
فیّاض مهر اگر به لب گفتگو نهد ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
۱۹۷
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۴۲۱ - مویش وظیفة شب دیجور میدهد
گوهر بعدی:شماره ۴۲۳ - شبی که عکس سر زلف یار در نظر آید
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
