شماره ۴۴۴ - بر سر شیشه نبود پنبه، که بی‌روی یار

بر سر شیشه نبود پنبه، که بی‌روی یار
چشم صراحی سفید گشت ز بس انتظار ۱

قرب وی و بعد من چیست چو با هم شدیم
ما و سر زلف او هر دو سیه روزگار ۲

کوی تو بگذارد و جای کند در بهشت
هر که نفهمید ننگ، هر که ندانست عار ۳

بهر شکار دلِ کیست که با صد فریب
دام سیه کرده باز طرّة پرتاب یار؟ ۴

فصل خط یار شد نالة فیّاض کو!
مستی بلبل خوش است خاصه به وقت بهار ۵