شماره ۵۹۰ - چون به یاد زلف او زلف غم افشان می‌کنم

چون به یاد زلف او زلف غم افشان می‌کنم
می‌کشم آهیّ و عالم را پریشان می‌کنم ۱

گلستان بی‌روی او بر من جهنم می‌شود
من که دوزخ را به یاد او گلستان می‌کنم ۲

دامن وصلش اگر در کف نباشد یک نفس
با گریبان دست را دست و گریبان می‌کنم ۳

می‌شوم از بس بلاگردان نخل قامتش
در میان جلوه نازش را پریشان می‌کنم ۴

تا نیابم لذّت گفتار او را هم ز رشک
گوش را هم بعد ازین چون دیده حیران می‌کنم ۵

دردمندم چون روا داری نمی‌دانم ز خویش
من که درد عالمی را از تو درمان می‌کنم ۶

کام فیّاض از تو گر دشوار باشد غم مدار
می‌شوم نومید و دشوار تو آسان می‌کنم ۷