غزل ۱۵۰ - زان عهد یاد باد که از ما به کین نبود

زان عهد یاد باد که از ما به کین نبود
بودش گمان مهر وهنوزش یقین نبود ۱

اقرار مهر کردم وگفتم وفاکنی
کشتی مرا قرار تو با من چنین نبود ۲

انکار مهر سد ره سد تغافل است
اما چه سود چون دل ما پیش بین نبود ۳

من خود گره به کار خود انداختم که تو
زین پیش با منت گرهی بر جبین نبود ۴

افسانه‌ایست بودن شیرین به کوهکن
آن روز چشم فتنه مگر در کمین نبود ۵

وحشی کسی که چشم وفا داشتم ازو
زود ازنظر فکند مرا چشم این نبود ۶