هوش مصنوعی:
این شعر از حافظ، عاشقانه و اخلاقی است که به زیباییهای ظاهری و باطنی، وعدههای عاشقانه، انتقاد از عیبجویی دیگران و صبر در عشق اشاره دارد. همچنین، از بیوفایی و سوختن در آتش غم سخن میگوید.
رده سنی:
16+
مفاهیم عمیق عاشقانه و اخلاقی این شعر نیاز به درک و تجربهٔ بالاتری دارد و ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد.
شماره ۷۰۶ - در جامة خوبی چه بلا حور سرشتی
در جامة خوبی چه بلا حور سرشتی
چون بند قبا باز کنی طرفه بهشتی ۱
هر کس که کند عیب کسی عیب سرشت است
جز زشت به آیینه که گفتست که زشتی! ۲
گفتی بهلم، روزی بوسی لب لعلم
این وعده مرا جان بلب آورد و نهشتی ۳
مهری که نداری به کسی چشم چه داری
در مزرعه آن دانه طمع دار که کشتی ۴
فیّاض دریغ از تو که خامی، چه توان کرد!
در آتش غم سوختی اما نبرشتی ۵
چون بند قبا باز کنی طرفه بهشتی ۱
هر کس که کند عیب کسی عیب سرشت است
جز زشت به آیینه که گفتست که زشتی! ۲
گفتی بهلم، روزی بوسی لب لعلم
این وعده مرا جان بلب آورد و نهشتی ۳
مهری که نداری به کسی چشم چه داری
در مزرعه آن دانه طمع دار که کشتی ۴
فیّاض دریغ از تو که خامی، چه توان کرد!
در آتش غم سوختی اما نبرشتی ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
۲۸۲
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۷۰۵ - سخت بیمهر و جفا پیشه و پر فن شدهای
گوهر بعدی:شماره ۷۰۷ - جدا از من بهر کس خواستی مهر و وفا کردی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
