شمارهٔ ۹ - در منقبت امیرالمومنین علی (ع)

شهید عشق تو آید به یاد جانش و لرزد
کند خیال خدنگ تو استخوانش و لرزد ۱

مریض عشق ترا تا ز درد خسته نگردد
اجل به بالین آید به قصد جانش و لرزد ۲

به خاک کشته خود گر کنی گذر ز ره ناز
ز شوق زنده شود جان نانتوانش و لرزد ۳

قتیل تیغ نگاه تو از سیاست خویت
نفس برون رود از قالب تپانش و لرزد ۴

ز بس که مضطرب از تن برون رود بنشیند
به شاخ سدره خجل جان گشتگانش و لرزد ۵

خط نگاه ز رویت به دیده مضطرب آید
بسان دزد که دریافت پاسبانش و لرزد ۶

غمت جدا ز دلم مضطرب بود چو دل من
بسان مرغ که گم کرده آشبانش و لرزد ۷

غمت گذاشت دلم را و شد زبیکسی از خود
چو رهروی که گذارند کاروانش و لرزد ۸

ز بس که گشته سراپا پر از جراحت تیغش
دلم ز بیم کند یاد ابروانش و لرزد ۹

نگاه او چو کشد از نیام تیغ سیاست
اجل زبیم زند دست در عنانش و لرزد ۱۰

هوس نگاری شوقم به دست و خامه حسرت
خیال بوسه کند نقش بر لبانش و لرزد ۱۱

خیال بوسه آن لب به دل چه گونه نگارم
که می برد لب من نام آستانش و لرزد ۱۲

چه گونه در کمر آرم دو دست شوخ وشی را
که زلف خیره کند دست در میانش و لرزد ۱۳

ز هیچ خامه کند مانی تصور وانگه
به لوح ذره کشد صورت دهانش و لرزد ۱۴

چنان فکنده به خواریم کافری که ز بیمش
فلک لقب کندم خاک آستانش و لرزد ۱۵

نظر به سوی من افکند و مضطرب شدم از بیم
چو بسملی که نمایند قصد جانش و لرزد ۱۶

چنان که دل ز جفاهای آن ستمگر بدخو
به دیده جای دهد ناوک سنانش و لرزد ۱۷

سزد دگر که برم شکوه از غمش به جنابی
که پیر چرخ کند یاد امتحانش و لرزد ۱۸

علی عالی آن کو ز شرم بی ادبی ها
فلک به دیده کشد خاک آستانش و لرزد ۱۹

بلند رتبه شهی کز علو قدر نماید
فلک گدایی رفعت ز آستانش و لرزد ۲۰

حریم روضه او گلشنی است درخور شانش
که چرخ نام کند روضه جنانش و لرزد ۲۱

کمینه کوچه شهر جلال اوست طریقی
که عقل نام کند راه کهکشانش و لرزد ۲۲

به میهمانی خدام او قضا ز خجالت
فرستد اطلس چرخ از برای خوانش و لرزد ۲۳

به مکتب ادبش بار اگر دهند خرد را
چو طفل لوح به کف گیرد از بنانش و لرزد ۲۴

بهگاه معرکه آن شیرافکن از دم تیغی
که مهر یاد کند تیغ خونفشانش و لرزد ۲۵

اگر به موج کند آفتاب نسبت تیغش
ز بیم آب شود جمله استخواش ولرزد ۲۶

چو باد قهرش در معرکه به جلوه درآید
چو بید تر شود اعضای دشمنانش و لرزد ۲۷

چو آتش غضبش برفروزد از پی کینه
سپندوار زمین خیزد از مکانش ولرزد ۲۸

ز مشت خار و خس استخوان دشمن جاهش
ز بیم کینه او خاست دود جانش و لرزد ۲۹

سمند عمر خرامش چه تند و سرکش و شوخست
که می فرستد نعل مه آسمانش و لرزد ۳۰

زمین ز سخت سمی های او چو زلزله گیرد
جهد ز روی ادب بوسه بر عنانش و لرزد ۳۱

به گاه پویه چو خواهد که در رکاب وی افتد
به لب رسد ز دویدن زمانه جانش و لرزد ۳۲

چو در جلو فکند سرعتش سپهر برین را
فتد ز پی به دو گام ابرش زمانش و لرزد ۳۳

فلک بلرزد بر وی چو دود بر سر شعله
چو گرم پویه شود یک یک استخوانش و لرزد ۳۴

ز مطلع دگرم روی صفحه نور گرفته
که آفتاب قسم می خورد به جانش و لرزد ۳۵