شمارهٔ ۱۰ - مطلع دوم

کند سپهر خم اندیشه کمانش و لرزد
شعاع مهر تصور کند سنانش و لرزد ۱

به یاد رستم اگر زور بازوی تو درآید
چو چله بند شود تیر در کمانش و لرزد ۲

اگر تصور قهرت کند ز بیم مکافات
فلک ز یاد رود کین این و آنش و لرزد ۳

به فرض مغرب اگر یاد هیات تو نماید
چو لقمه بند شود مهر در دهانش و لرزد ۴

فصیح ناطقه گر چاشنی لفظ تو یابد
سخن گره شود از شرم بر زبانش و لرزد ۵

نظر به کلک تو گر افکند عطارد گردون
عرق کند قلم از شرم در بنانش ولرزد ۶

فلک چه هیبت ازو در دلش قرار گرفتست
که چون غبار نشیند بر آستانش و لرزد؟ ۷

چو خصم شعله شمشیر او ز دور ببیند
نفس چو دود برآرد ز بیم جانش و لرزد ۸

ز بسکه در دل دشمن مهابت تو نشیند
فتد به قعر جهنم تن تپانش و لرزد ۹

شها به مدح تو فیاض نکته سنج غیوریست
که در نثار دهد انجم آسمانش و لرزد ۱۰

صبا چو بوی مدیح تو بشنود ز کلامش
کند نفس نفس از ذوق گلفشانش و لرزد ۱۱

به باغ بلبل اگر نکته ای ازو بسراید
هزار بوسه زند غنچه بر دهانش و لرزد ۱۲

ولی به پیش تو از خجلت آنچنان شده عاجز
که آب گشته ز شرم استخوان جانش و لرزد ۱۳

چو عاشقی که به معشوق درد دل کند از شوق
هزار نکته گره گشته بر زبانش و لرزد ۱۴

بین به مهر نهانش مبین به جرم عیانش
که آب کرده نهان خجلت عیانش ولرزد ۱۵

همیشه تا که بود بید در کناره بستان
خجل ز قامت شمشاد نوجوانش و لرزد ۱۶

بود چو قامت شمشاد راست کار حبیبت
چو بید خصم ترا باد سست جانش و لرزد ۱۷