شمارهٔ ۱۲ - مطلع دوم

در چمن پیش لبت وا نشد ار غنچه رواست
که ز سامان جمال تو چمن تنگ فضاست ۱

می تواند به دلم شیوه استغنا داد
آنکه سر تا قدمت را به تغافل آراست ۲

دلبران عذر ستم خود طلبند از عشاق
تو جفایی که کنی عذر مرا باید خواست ۳

می توان چاره ناز تو به استغنا لیک
نگذارد به خودم دل، چه کند عشق بلاست ۴

مایل جنگی و از طرز نگه معلوم است
تشنه خونی و از رنگ تغافل پیداست ۵

رو ترش کردنت از ناز برد غصه ز دل
گره چین جبینت گره عقده گشاست ۶

نه همین حسرت پیکان تو در دل گره است
در دل از جوهر شمشیر توام آبله هاست ۷

گفته ای در حق من حرف رقیب است صواب
این صوابی است که در سرحد اقلیم خطاست ۸

جرم اگر خواستن تست گنه کار بسی است
این قدر فرق میان هوس و عشق چراست؟ ۹

روزی از خوان غمم هیچ مکرر نرسد
که مرا مادر طالع همگی نادره زاست ۱۰

پرده چشم گر از گریه گشاید شاید
که نگاه تو ز کار دل من پرده گشاست ۱۱

منت نیش غمم بر دل و جان بسیارست
که به عشق تو مرا چهره داغی آراست ۱۲

عرض حسن تو ز تکرار مطالع غرض است
مهر هر روز در اقلیم دگر جلوه نماست ۱۳