شمارهٔ ۱۱ - در منقبت علی(ع)

به مشامم نرسد بوی گلی از چپ و راست
مگر از زلف کجت سلسله بر پای صباست ۱

در چمن بسکه نسیم تو کند غارت هوش
نفسی بوی گل از جا نتواند برخاست ۲

حسن را این همه سامان که ز روی تو فزود
بر پریشانی گل گریه شبنم بی جاست ۳

سرفرازی ز قدت رتبه دیگر دارد
سرو و شمشاد گر از پای نشینند رواست ۴

خاطرم جمع شد از دغدغه مرهمیان
که سر زلف تو بر داغ دلم غالیه ساست ۵

نمک زهر به زخم جگرم باد حرام
حسرتش گرنه به شمشیر تو خمیازه گشاست ۶

گیسوی حور کند جذب به تقریب عبیر
گر غباری ز سر زلف تو در خاطر ماست ۷

در سر کوی تو کارش همه شب قطره زنی است
اشک را گرچه زخون جگرم پا به حناست ۸

شده عمری که ز کم مایگی خون جگر
قسمت اشک من از آبله های کف پاست ۹

بس که افتاده کوی تو شدم رشک برم
به غباری که ز راه تو تواند برخاست ۱۰

طبع شوخ تو گر از مطلع اول نشکفت
مطلع دیگرم از پرده دل جلوه نماست ۱۱