هوش مصنوعی:
این متن شعری است که در آن شاعر از مستی و انکار شراب سخن میگوید. او از رفتارهای پنهانی و ظاهری فردی که شراب مینوشد و سعی میکند آن را پنهان کند، صحبت میکند. همچنین، شاعر به رفتارهای متناقض و دوگانهای اشاره میکند که فرد در حالت مستی از خود نشان میدهد.
رده سنی:
16+
این متن شامل مفاهیم عرفانی و نمادین است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، اشاره به شراب و مستی ممکن است برای سنین پایینتر مناسب نباشد و نیاز به درک عمیقتری از ادبیات و فرهنگ فارسی دارد.
غزل ۱۶۳ - شکل مستانه و انکار شرابش نگرید
شکل مستانه و انکار شرابش نگرید
تا ندانند که مست است ، شتابش نگرید ۱
آنکه گوید نزدم جام و زد آتش به دلم
چهره افروختن و میل کبابش نگرید ۲
صد گل تازه شکفتهست ز گلزار رخش
گل گل افتاده برو از می نابش نگرید ۳
تا نپرسیم از آن مست که کی میزدهای
چین بر ابرو زدن و ناز و عتابش نگرید ۴
آنکه میگفت به وحشی که منم زاهد شهر
گو بیایید به میخانه ، خرابش نگرید ۵
تا ندانند که مست است ، شتابش نگرید ۱
آنکه گوید نزدم جام و زد آتش به دلم
چهره افروختن و میل کبابش نگرید ۲
صد گل تازه شکفتهست ز گلزار رخش
گل گل افتاده برو از می نابش نگرید ۳
تا نپرسیم از آن مست که کی میزدهای
چین بر ابرو زدن و ناز و عتابش نگرید ۴
آنکه میگفت به وحشی که منم زاهد شهر
گو بیایید به میخانه ، خرابش نگرید ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
۵۴۸
این گوهر را بشنوید
خوانش
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۱۶۲ - شهر، بیم است کزین حسن پرآشوب شود
گوهر بعدی:غزل ۱۶۴ - این دل که دوستی به تو خون خواره میکند
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
