خلاصه و رده بندی سنی

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر بیان می‌کند که عشق او پاک و بی‌آلایش است و هرگز به دنبال آلوده کردن دیگران نیست. او خود را مانند پروانه‌ای می‌داند که عادت به سوختن دارد و تا زمانی که پاک نسوزد، آرام نمی‌گیرد. شاعر همچنین از پاکی دامان معشوق سخن می‌گوید و تأکید می‌کند که جانش از غم فرسوده شده است، اما این فرسودگی طبیعی است زیرا جان سنگ نیست که فرسوده نشود.

رده سنی: 16+ این شعر دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربه‌ی زندگی دارد. همچنین، مفاهیم عشق و پاکی در این شعر به گونه‌ای بیان شده است که برای نوجوانان و بزرگسالان قابل درک و تأمل است.

هرگز به غرض عشق من آلوده نگردد
چشمم به کف پای کسی سوده نگردد

آلوده نیم چون دگران این هنرم هست
کز صحبت من هیچکس آلوده نگردد

پروانه‌ام و عادت من سوختن خویش
تا پاک نسوزم دلم آسوده نگردد

با بلهوس از پاکی دامان تو گفتم
تا باز به دنبال تو بیهوده نگردد

وحشی ز غمش جان تو فرسود عجب نیست
جانست نه سنگست که فرسوده نگردد

«وحشی بافقی»
گوهرین | گنجینه های مکتوب | gowharin.ir