شماره ۱ - بس که دیدم همه سوان بت هرجائی را

بس که دیدم همه سوان بت هرجائی را
هیچ نشناخته ام معنی تنهایی را ۱

نیست مغزم دمی از نکهت زلفش خالی
تا چه سر است نهان این سر سودائی را ۲

زاهدا دور شو از باده پرستان که به طبع
تاب خشکی نبود مردم دریائی را ۳

تاکه مشغول صفاتی نبری راه به ذات
بگذر از عالم نی گر طلبی نائی را ۴

درمژه تا چه فسون باشدش آن خسرو حسن
تا به اکنون که نکو کرده صف آرائی را ۵

سیم اشک وزر چهرم بودار هیچم نیست
عشق تو داده به من فقر و توانائی را ۶

زیر این طاق مقرنس نسزد منزل دل
خانه سخت است مکان مردم صحرائی را ۷

کور باید نظر از هر چه به جز طلعت دوست
گرچو جیحون طلبی لذت بینایی را ۸

نیکنامی است چو مطبوع بدوران امیر
مپسند از دل ما این همه رسوائی را ۹

خان دریا دل صافی گهر راد حسین
که فلک ختم بدو ساخته مولائی را ۱۰