شماره ۲ - شرف دهد چو نگارین من دبستان را

شرف دهد چو نگارین من دبستان را
کشد زرشک دبستان هزار بستان را ۱

ببین بطره و لعلش اگر ندیدستی
به دست اهرمنی خاتم سلیمان را ۲

به جز تعلق رنگین رخش به مشکین زلف
چنین علاقه کم افتد به کفر ایمان را ۳

مرا تصور چهرش کجا دهد تسکین
که تشنگی نبرد وصف آب عطشان را ۴

گشاده دست تطاول بروی اوتا زلف
ز رهزنی به قفا بسته دست شیطان را ۵

مرا که بیدل و دینم ز زلف او چه هراس
که نیست وحشت خاطر زدزد عریان را ۶

به دامن شب زلفش نمیرسد چون دست
سزد چو صبح اگر بر درم گریبان را ۷

مگر به گندم از آن خال جلوه دید آدم
که خود به نیم جوان کاشت باغ رضوان را ۸

مرا که در رمضان هم زچشم او مستی است
چرا به بدرقه پویم به باده شعبان را ۹

همی چو زلف تو افتادگی کند جیحون
گدا نگر که پی همسریست سلطان را ۱۰