شماره ۸ - ایماه گلت را مگر از زهره سرشتند

ایماه گلت را مگر از زهره سرشتند
یا برلب توطالع داود نوشتند ۱

آنقوم که با چون تو جوانند هم آغوش
خود پیر نگردند که از اهل بهشتند ۲

عشاق ترا موی سیه یافت سپیدی
یعنی فلکش پنبه نمود آنچه که رشتند ۳

آن جا که زند موکبه حسن تو خرگاه
شاهان همه فرمان برو خوبان همه زشتند ۴

شد مصحف خوبی چو برخساران تو نازل
زابروی تو سر لوح وی ازمشک نوشتند ۵

تا گرد لبت رست خط سبز تو گفتم
خرما نتوان خورد از این خار که کشتند ۶

وصل تو و مداحی شهزاده بهشتست
جیحون چه توان کرد که اغیار نهشتند ۷