غزل ۲۰۴ - ما را دو روزه دوری دیدار می‌کشد

ما را دو روزه دوری دیدار می‌کشد
زهریست این که اندک و بسیار می‌کشد ۱

عمرت دراز باد که ما را فراق تو
خوش می‌برد به زاری و خوش زار می‌کشد ۲

مجروح را جراحت و بیمار را مرض
عشاق را مفارقت یار می‌کشد ۳

آنجا که حسن دست به تیغ کرشمه برد
اول جفاکشان وفادار می‌کشد ۴

وحشی چنین کشنده بلایی که هجر اوست
ما را هزار بار نه یک بار می‌کشد ۵