شمارهٔ ۱۶ - در استعطاء و طلب جامه و اسب وتقاضای مرخصی چند روزه است

ای آنکه جز به صدر تو نگرایم
الا نسیب مدح تو نسرایم ۱

از چرخ تو است نجم شب افروزم
وز بحر تو است طبع گهر زایم ۲

بی دوستیت سست شود دستم
بی پایه تو لنگ بود پایم ۳

خرگه به عرش بربرم از همت
تا داده ای به خیمه درون جایم ۴

از طبع بلبلان خوش آوازم
وز نظم طوطیان شکر خایم ۵

گر شخص من به جامه بیارائی
من جان تو به نکته بیارایم ۶

در دست غم فتاده ام از عمری
تا خیمه کسان تو می پایم ۷

بر پرده رسوم تو بفتاده
از چنگ غم رها نشود نایم ۸

هر چند کاب عاشق طبعم شد
با نان همی به کوشش برنایم ۹

چون آتش تفکر خاکی را
آبی نماند باد چه پیمایم ۱۰

دستار بر صلاح چو در بندم
شلوار بر فساد بنگشایم ۱۱

گویند زن رها کن و فارغ شو
رایی مزن که نیست بدان رایم ۱۲

چون با غلام خوی نکردستم
زن هشته گیر خواجه کرا گایم ۱۳

بر جمله حدیث بده اسبم
تا خانه را ببینم و باز آیم ۱۴

وان رسمکم که هست مکاء اکنون
تا در دعای خیر بی فزایم ۱۵