شمارهٔ ۷۰ - در غزل است

در عشقم آرزوست که دل را طرب دهم
تا صد هزار بوسه بر آن چشم و لب دهم ۱

از رشگ این دو دیده و از رشگ آن دو لب
هم نقل طرفه سازم و هم می عجب دهم ۲

دل را که سغبه تو کنم بی غرض کنم
جان را که مالش تو دهم بی سبب دهم ۳

منشور آفتاب ز درگاه آسمان
آنکه رسد که حسن تو را من لقب دهم ۴

چون شاخ رز به فصل خزان زرد و لاغرم
تاگفته ای که از خم زلفت عنب دهم ۵

دل بی ادب شدست تقاضا همی کند
تا من ز باده لبت او را طرب دهم ۶

گیرم که مستئی ندهی دلبرا مرا
چندان بده که در خور این بی ادب دهم ۷

گفتی قوامیا چه دوی گرد من به روز
من بار عاشقان جفاکش به شب دهم ۸

ای یار مهربان پس اگر عاشقان تو
ور زند مهر دل نه که من مهر لب دهم ۹