شمارهٔ ۶۹ - در غزل است

عید رسید ای نگار؛ دوستی آغاز کن
در حجره وصل خویش ؛ جای رهی باز کن ۱

عشق دل تنگ تو؛ به روزه در تنگ خورد
تا کی از این خوی تنگ؛ تنگ درآ ناز کن ۲

ماه گرانان برفت ؛روز ظریفان رسید
جای عواشر نماند؛ عشرت را ساز کن ۳

خواهی کز دست غم؛ باز رهی ساعتی
در قدح راز دل ؛باده غماز کن ۴

راز دلت گر بمی؛ ز دل نیاید برون
مسبب عشق را موکل راز کن ۵

جام می آور به کف ؛ جامه طاعت بکن
سینه غمناک را؛ باطرب انباز کن ۶

هر که تو را روز عید؛ گوید سیکی مخور
گر همه قاضی بود؛ عربده آغاز کن ۷

به شادی ماه نو ؛ یک دو قدح باده خور
شعر قوامی نسیب؛ مطرب خوش ساز کن ۸

روزه قلم در شکست؛ عید قدم در نهاد
دفتر شادی بیار؛ زان ورقی باز کن ۹