شمارهٔ ۸۷ - در غزل و اشارت باسم خواجه علی ضراب است

بپیچ سنبل اندر تاب داری
میان نرگس اندر خواب داری ۱

دل از عشق تو چون قندیل دارم
که روی از حسن چون محراب داری ۲

دلم بیتاب گشت و دیده پرآب
که زلف و رخ بتاب و آب داری ۳

شفا از بوسه تو یافت جانم
همانا در دو لب جلاب داری ۴

شدستی شرمگین تا از بنفشه
طراز لاله سیراب داری ۵

تو را منشور حسن اکنون درست است
که طغرا«ئی» ز مشک ناب داری ۶

اگر تو ماهی ای دلبر چرا پس
مرا رخساره چون مهتاب داری ۷

قوامی خاکپای تو است اگر تو
سر خواجه علی ضراب داری ۸