هوش مصنوعی:
این متن بیانگر صبر و استقامت در برابر مشکلات و وسوسههاست. شاعر تأکید میکند که نباید از جایگاه خود خارج شد و به دامهای دنیوی گرفتار آمد. همچنین، اشاره میکند که زیبایی و لطف الهی به همه تعلق دارد و نباید آن را محدود به فرد یا گروه خاصی دانست. در نهایت، شاعر به طبیعت آزاد و غیرقابل رام شدن برخی موجودات اشاره میکند که نمادی از روح آزاده انسان است.
رده سنی:
16+
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربه زندگی دارد. همچنین، استفاده از نمادها و استعارههای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۲۴۵ - ما در مقام صبر فشردیم گام خویش
ما در مقام صبر فشردیم گام خویش
یک گام آنطرف ننهیم از مقام خویش ۱
این مرغ تنگ حوصله را دانهای بس است
صیاد ما به دانه چه آراست دام خویش ۲
فارغ نشین که حسن به هر جا که جلوه کرد
مخصوص هیچکس نکند لطف عام خویش ۳
دل شد کبوتر لب بامی که سد رهش
سازند دور و باز نشیند به بام خویش ۴
وحشی رمیدهایست که رامش کسی نساخت
آهوی دشت را نتوان ساخت رام خویش ۵
یک گام آنطرف ننهیم از مقام خویش ۱
این مرغ تنگ حوصله را دانهای بس است
صیاد ما به دانه چه آراست دام خویش ۲
فارغ نشین که حسن به هر جا که جلوه کرد
مخصوص هیچکس نکند لطف عام خویش ۳
دل شد کبوتر لب بامی که سد رهش
سازند دور و باز نشیند به بام خویش ۴
وحشی رمیدهایست که رامش کسی نساخت
آهوی دشت را نتوان ساخت رام خویش ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
۵۳۵
این گوهر را بشنوید
خوانش
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۲۴۴ - بند دیگر دارم از عشقت به هر پیوند خویش
گوهر بعدی:غزل ۲۴۶ - تو و هر روز و بزم عشرت خویش
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
