شماره ۳۸ - بر داغ غوطه زد دل عشرت سرشت ما

بر داغ غوطه زد دل عشرت سرشت ما
آخر رسید چشم بدی در بهشت ما ۱

میر بساط دهر ز ما آنچه بود و برد
بر سینه سنگ بسته دل همچو خشت ما ۲

از دور همتی بکن ای ابر نوبهار
نزدیک شد که دود برآید ز کشت ما ۳

در سینه پر آتش ما داغ شد کباب
محتاج روغنیست چراغ کنشت ما ۴

پیوسته چشم ماست به دست تو چون نگین
دیوان صنع کرده چنین سرنوشت ما ۵

صاف است همچو آئینه دلهای اهل جاه
چون آب روشن است به تو خوب و زشت ما ۶

روزی که حشر آئینه خود دهد جلا
روشن شود به خلق جهان خوب و زشت ما ۷

ای سیدا به جبهه نداریم چین ز کس
پیشانی گشاده بود سرنوشت ما ۸