شماره ۱۰۶ - در صدف آب شد از کسب هوا گوهر ما

در صدف آب شد از کسب هوا گوهر ما
ریخت از بیضه برون ناشده بال و پر ما ۱

شمع از تربت پروانه زیارتگاه است
جنگ دارند بتان بر سر خاکستر ما ۲

بر زمین دوخته چشمیم ز کوتاهی دست
عمرها شد که فتادست کلاه از سر ما ۳

دهن ساقی ما پر ز دعای قدح است
شیشه از دور زند بوسه لب ساغر ما ۴

اثر سوختگان تا به قیامت باقیست
می توان شمع برافروخت ز خاکستر ما ۵

خواب آسودگی و بالش مخمل دور است
می برد شبنم گل آرزوی بستر ما ۶

سیدا شانه صفت پنجه او خشک شود
هر که خواهد که نهد دست کرم بر سر ما ۷