هوش مصنوعی: این متن یک شعر عاشقانه و ستایش‌آمیز است که در آن شاعر با استفاده از تصاویر و استعاره‌های زیبا، معشوق خود را می‌ستاید و عشق و преданت خود را به او ابراز می‌کند. از جمله تصاویر به کار رفته می‌توان به گرد بودن زمین مانند نعلین معشوق، سبزی برگ‌ها از جودت او، و تشبیه معشوق به خورشید اشاره کرد.
رده سنی: 16+ این متن دارای مفاهیم عمیق عاشقانه و استعاره‌های ادبی است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، درک زیبایی‌شناسی و ظرافت‌های زبانی آن نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.

شماره ۱۱۱ - فلک گردباد ره کاروانت

فلک گردباد ره کاروانت
زمین گرد نعلین سرو روانت ۱

خضر برگ سبزی ز گلزار جودت
مسیحی بود شبنم بوستانت ۲

مراد از شب لیلة القدر باشد
نشان از دو گیسوی عنبرفشانت ۳

چو شمع است پیوسته ورد زبانم
سر من فدای تو و خاندانت ۴

شب از کوچه گردان زلف سیاهت
بود صبح شمع سر پاسبانت ۵

کشم پا ز دامن شوم در سراغت
شمارند شاید ز دامن کشانت ۶

چه خوش روز باشد که مانند خورشید
سر خود کنم فرش بر آستانت ۷

چه حد سیدا را که وصف تو گوید
قلم را زبان شق شده از بیانت ۸
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۸
کانال گوهرین در ایتا
۱۸۶
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۱۱۰ - جنت سپند سوز گلستان روی توست
گوهر بعدی:شماره ۱۱۲ - بر گلویم تیغ خون افشان چو آب کوثر است
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.