شماره ۱۲۸ - آمد بهار و غنچه به گلزار جا گرفت

آمد بهار و غنچه به گلزار جا گرفت
زخمی که بود در دل بلبل هوا گرفت ۱

پهلو زند به نافه مشک آستین او
بر دست هر که کاکل آن دلربا گرفت ۲

گفتم روم به کوچه زلفش حیا نماند
امشب سر رهم عسس آشنا گرفت ۳

بر چرخ از کشایش کارم گره فتاد
این دانه عاقبت گلوی آسیا گرفت ۴

خار غمی که بر جگر ما خلیده بود
از پای ما برآمده دامان ما گرفت ۵

ما را ز سیر کوی تو مانع که می شود
کی می توان عنان نسیم صبا گرفت ۶

تا سر بر آستانه شه ماند سیدا
خود را به زیر سایه بال هما گرفت ۷