شماره ۱۵۲ - آنکه می گرید به حالم چشم خونین من است

آنکه می گرید به حالم چشم خونین من است
وانکه بردارد سرم از خاک بالین من است ۱

قامتش را کی ز آغوش نظر بیرون کنم
چون پری در شیشه پنهان جان شیرین من است ۲

می کند تسلیم بر شاخ گلم از راه دور
نارسا افتاده دستش آنکه گلچین من است ۳

آرزوی لعل و مرجان کی بود جیب مرا
تکمه چاک گریبان اشک رنگین من است ۴

می زند سیلی به صیقل جوهر آئینه ام
چشم پوشیدن ز روی زینت آئین من است ۵

ناله گرمم چراغ کشته روشن می کند
میل آهم سرمه چشم جهان بین من است ۶

می تپد در خون ز رشک خامه من مدعی
خصم بسمل کشته شمشیر خونین من است ۷

دزد معنی سیدا هرگز نمی یابد رواج
تیغ بر خود می‌کشد هرکس سخن‌چین من است ۸