هوش مصنوعی:
این شعر بیانگر احساسات شاعر درباره جدایی، ناامیدی و دوری از معشوق است. شاعر از امیدهای بربادرفته، دلهای پریده و ناکامیهای خود سخن میگوید. او از دوری و سختیهای عشق شکایت میکند و به نوعی به معشوق هشدار میدهد که زمان رسیدن و آگاهی فرا رسیده است. همچنین، شاعر به نشنیدن و نادیده گرفتن حرفهایش توسط معشوق اشاره میکند.
رده سنی:
16+
این شعر حاوی مفاهیم عمیق عاطفی و فلسفی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارهها و مفاهیم انتزاعی نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربه زندگی دارد.
غزل ۲۶۹ - ما چون ز دری پای کشیدیم کشیدیم
ما چون ز دری پای کشیدیم کشیدیم
امید ز هر کس که بریدیم ، بریدیم ۱
دل نیست کبوتر که چو برخاست نشیند
از گوشهٔ بامی که پریدیم ، پریدیم ۲
رم دادن صید خود از آغاز غلط بود
حالا که رماندی و رمیدیم ، رمیدیم ۳
کوی تو که باغ ارم روضهٔ خلد است
انگار که دیدیم ندیدیم، ندیدیم ۴
صد باغ بهار است و صلای گل و گلشن
گر میوهٔ یک باغ نچیدیم ، نچیدیم ۵
سر تا به قدم تیغ دعاییم و تو غافل
هان واقف دم باش رسیدیم، رسیدیم ۶
وحشی سبب دوری و این قسم سخنها
آن نیست که ما هم نشنیدیم ، شنیدیم ۷
امید ز هر کس که بریدیم ، بریدیم ۱
دل نیست کبوتر که چو برخاست نشیند
از گوشهٔ بامی که پریدیم ، پریدیم ۲
رم دادن صید خود از آغاز غلط بود
حالا که رماندی و رمیدیم ، رمیدیم ۳
کوی تو که باغ ارم روضهٔ خلد است
انگار که دیدیم ندیدیم، ندیدیم ۴
صد باغ بهار است و صلای گل و گلشن
گر میوهٔ یک باغ نچیدیم ، نچیدیم ۵
سر تا به قدم تیغ دعاییم و تو غافل
هان واقف دم باش رسیدیم، رسیدیم ۶
وحشی سبب دوری و این قسم سخنها
آن نیست که ما هم نشنیدیم ، شنیدیم ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
۲۲۶۵
این گوهر را بشنوید
خوانش
خوانش
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۲۶۸ - سحر کجاست که فراش جلوهگاه توام
گوهر بعدی:غزل ۲۷۰ - عشق ما پرتو ندارد ما چراغ مردهایم
نظرها و حاشیه ها
ناشناس
۱۴۰۳/۱۰/۲۲ ۰۸:۳۱
خیلی کمه و راحت میشه حفظش کرد ممنون از شما که خوانش شعرش رو هم گذاشتین تا کار برای مایی که مجبوریم غزل بفرستیم راحت تر بشه
بازم ممنون
